İlk kez gerçekten karanlık bir gökyüzü görenler genellikle aynı şeyi söyler: "Bu kadar yıldız olduğunu bilmiyordum." Şehirde büyüyen gözler, Samanyolu'nu hayatında bir kez bile görmeden yaşlanabiliyor.1
Karanlık Rota 2017'de tek bir minibüs ve ödünç alınmış bir teleskopla başladı. Erzurum'da büyüyen, çocukluğunu Palandöken'in arkasındaki köylerde geçiren bir rehber için bu gökyüzü zaten her zaman oradaydı. Şehirli arkadaşları ilk kez yaylaya çıkıp başlarını kaldırdıklarında ortaya çıkan o sessizlik, bütün bu işin başlangıç noktası oldu.
O günden bu yana, Doğu Anadolu'nun ışık kirliliğinin neredeyse hiç ulaşmadığı köylerine küçük gruplar götürüyoruz. Çoğu gece kalktığımız yer Bortle 2 — yani gözünüzün karanlığa alıştığı ilk yirmi dakikadan sonra, Samanyolu yere gölge düşürecek kadar parlak görünüyor.2
Bu bir "tur" değil; daha çok birkaç gün boyunca geceyi yeniden öğrenmek. Gündüzleri köyde yürüyor, çay içiyor, soba başında sohbet ediyoruz. Karanlık çökünce dışarı çıkıp gökyüzünü okuyoruz. Acelemiz yok — zaten yıldızların da yok.